Osoba z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębokim zwykle potrzebuje bardzo intensywnego, stałego i wielospecjalistycznego wsparcia. W praktyce edukacyjnej oznacza to konieczność:
- bardzo małych grup lub pracy indywidualnej,
- stałej opieki i nadzoru,
- zajęć rewalidacyjnych i terapii dostosowanych do możliwości,
- dostosowań organizacyjnych, komunikacyjnych i funkcjonalnych.
Takie warunki najczęściej zapewnia szkoła specjalna, dlatego odpowiedź "szkoły specjalnej" jest uznawana za poprawną w typowym ujęciu egzaminacyjnym.
Odpowiedź "szkoły masowej" jest nieprawidłowa, ponieważ szkoła ogólnodostępna nie zawsze ma warunki kadrowe i organizacyjne do realizacji bardzo intensywnego wsparcia; samo "uczęszczanie" nie może opierać się na założeniu, że standardowa organizacja zajęć wystarczy.
Odpowiedź "ogólnodostępnej szkoły zawodowej" jest nieprawidłowa, bo kształcenie zawodowe zakłada realizację programu ukierunkowanego na zdobywanie kwalifikacji i kompetencji zawodowych. Przy głębokiej niepełnosprawności intelektualnej priorytetem jest przede wszystkim rozwój funkcjonalny i rewalidacja, a nie typowy tok nauki zawodu w formie ogólnodostępnej.
Odpowiedź "każdej wybranej przez opiekuna szkoły" jest nieprawidłowa, ponieważ wybór placówki nie jest dowolny i powinien uwzględniać realne potrzeby edukacyjne oraz organizację wsparcia. Opiekun ma ważną rolę w decyzjach, ale szkoła musi być zdolna zapewnić adekwatne warunki kształcenia i opieki.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "stopień głęboki", zwykle właściwą odpowiedzią jest forma kształcenia zapewniająca najwyższy poziom specjalistycznego wsparcia i dostosowań, czyli kształcenie specjalne w placówce specjalnej.
