W tej sytuacji mamy umowę pożyczki między osobami fizycznymi zawartą bez udziału notariusza, więc nie występuje płatnik, który pobierałby i odprowadzał PCC. Oznacza to, że obowiązki spoczywają na podatniku (co do zasady: biorącym pożyczkę).
Kluczowe są dwie daty podane w treści:
- 01.04.2015 – data zawarcia umowy (dokonania czynności cywilnoprawnej),
- 10.04.2015 – data faktycznego przekazania pieniędzy.
Dla PCC decydujące jest to, że obowiązek podatkowy powstaje w momencie dokonania czynności, czyli w dniu podpisania umowy, a nie w dniu przekazania środków. Następnie podatnik ma 14 dni na złożenie deklaracji PCC-3 oraz wpłatę podatku. Licząc 14 dni od 01.04.2015, otrzymujemy termin 15.04.2015 jako najpóźniejszy dzień zapłaty.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 14.04.2015 – to błąd w liczeniu terminu (zwykle wynik mylenia "14 dni" z przesunięciem daty o 13 dni lub nieuwzględnienia sposobu liczenia od dnia powstania obowiązku).
- 24.04.2015 – taki wynik często pojawia się, gdy ktoś błędnie liczy 14 dni od przekazania pieniędzy (10.04), choć ustawa wiąże termin z datą czynności (01.04).
- 07.05.2015 – to typowe pomylenie trybu rozliczeń podatnika z terminem dotyczącym płatnika (np. rozliczenia do 7. dnia miesiąca), który nie ma zastosowania, gdy nie działa notariusz jako płatnik.
W praktyce przy takich pożyczkach należy pamiętać o dwóch krokach: (1) ustalić datę powstania obowiązku podatkowego (dzień umowy), (2) policzyć 14 dni na PCC-3 i przelew do urzędu skarbowego.
