Kompresja plików graficznych polega na zakodowaniu danych obrazu w sposób zajmujący mniej miejsca. Kluczowy podział dotyczy tego, czy w trakcie kompresji giną informacje.
Kompresja bezstratna działa tak, że po rozpakowaniu otrzymujemy dokładnie te same dane obrazu co przed spakowaniem. Oznacza to możliwość pełnego odtworzenia oryginału bez pogorszenia jakości. Jest to szczególnie ważne w pracy grafika, gdy plik ma być archiwalnym "źródłem" lub ma przechodzić dalszą edycję i wielokrotne zapisy.
Kompresja ze stratami zmniejsza rozmiar pliku poprzez trwałe usunięcie części informacji uznanych za mniej istotne (z punktu widzenia percepcji lub modelu kodowania). Po dekompresji nie da się odzyskać identycznego oryginału, a w obrazie mogą pojawić się różnice jakościowe (np. zniekształcenia, rozmycia, artefakty blokowe).
Dlatego prawdziwe jest stwierdzenie: "Kompresja bezstratna pozwala na odtworzenie oryginalnego obrazu bez utraty jakości." Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo odwracają definicje (twierdzą, że bezstratna powoduje utratę jakości albo że stratna jej nie powoduje) lub nieprawdziwie ograniczają dostępne metody, sugerując, że istnieje tylko jeden typ kompresji dla grafiki.
- Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawia się "zawsze", "nigdy" lub "jedyny", sprawdź, czy to nie jest zbyt kategoryczne. W tematach technologicznych takie słowa często sygnalizują dystraktor.
- Praktyka: warto pamiętać, że formaty kojarzone z fotografią często używają kompresji stratnej, a formaty do grafiki z przezroczystością/ostrymi krawędziami częściej wykorzystują bezstratną.
