Kolejność prac przy renowacji drewnianego krzesła powinna wynikać z tego, co jest warunkiem kolejnego etapu. Najpierw wykonuje się czyszczenie, ponieważ dopiero po usunięciu brudu, wosku, tłuszczu i luźnych resztek można rzetelnie ocenić stan drewna i połączeń. Czyszczenie ogranicza też ryzyko "wcierania" zanieczyszczeń w drewno podczas dalszej obróbki.
Następnie właściwa jest naprawa uszkodzeń (np. podklejenia, uzupełnienia ubytków, stabilizacja rozchwianych połączeń). To etap, który bezpośrednio wpływa na geometrię i ciągłość powierzchni. Jeżeli naprawy wykonano by dopiero po szlifowaniu, trzeba byłoby wracać do ponownego wyrównywania, a efekty wizualne mogłyby być gorsze (widoczne przejścia, nierówności).
Dopiero po naprawach wykonuje się szlifowanie, bo jego celem jest ostateczne wyrównanie całej powierzchni (także miejsc naprawianych) i przygotowanie odpowiedniej przyczepności pod powłokę. Szlifowanie przed naprawą bywa błędem: ubytki i tak trzeba uzupełnić, a po uzupełnieniu konieczne jest kolejne wyrównanie.
Na końcu stosuje się malowanie (lub inne wykończenie), ponieważ powłoka jest etapem finalnym i wymaga czystego, równego i dobrze przygotowanego podłoża. Zbyt wczesne malowanie utrudniałoby naprawy i prowadziłoby do słabej przyczepności lub wad estetycznych.
- Odpowiedź z sekwencją "czyszczenie, szlifowanie, naprawa…" jest błędna, bo naprawy zwykle wymuszają ponowne wyrównanie po ich wykonaniu.
- Wariant rozpoczynający od "szlifowanie…" jest nielogiczny technologicznie, bo łatwo roznieść zabrudzenia i utrudnić ocenę uszkodzeń.
- Wariant zaczynający od "naprawa uszkodzeń…" pomija, że bez czyszczenia można źle ocenić zakres napraw i pogorszyć wiązanie niektórych materiałów.
Na egzaminie warto zapamiętać regułę: najpierw przygotuj i oceń (czyszczenie), potem ustabilizuj (naprawa), następnie wyrównaj (szlifowanie), a na końcu wykończ (malowanie).
