W leśnictwie porównywanie "potencjału produkcyjnego" pojedynczego drzewa najczęściej sprowadza się do oceny, ile drewna (miąższości) może ono reprezentować. Do takiej oceny używa się podstawowych cech dendrometrycznych: pierśnicy (średnicy pnia na wys. 1,3 m) oraz wysokości.
Uproszczony zapis zależności ma postać: V = g × h × f, gdzie:
V – miąższość, g – pole przekroju pierśnicowego, h – wysokość, f – współczynnik kształtu pnia. Kluczowe jest to, że g zależy od średnicy w kwadracie (g = π×(d/2)²). Oznacza to, że wzrost pierśnicy zwykle zwiększa miąższość dużo silniej niż podobny procentowo wzrost wysokości.
W danych z tabeli dąb ma jednocześnie większą pierśnicę (50 cm vs 35 cm) i większą wysokość (30 m vs 25 m). Przy porównaniu "na tych samych zasadach" (tj. zakładając podobny współczynnik kształtu w takim zadaniu szkolnym) dąb będzie miał większą objętość pnia, a więc większy potencjał produkcyjny.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Sosna zwyczajna." – byłaby uzasadniona tylko wtedy, gdyby sosna miała wyraźnie większe wymiary (pierśnicę lub wysokość), a tu oba parametry są mniejsze.
- "Obie mają taki sam potencjał produkcyjny." – równość wymagałaby porównywalnych wartości pierśnicy i wysokości (albo kompensacji: jedno większe, drugie mniejsze). W tabeli dąb ma przewagę w obu cechach.
- "Nie można określić na podstawie tych danych." – w praktyce do dokładnego wyliczenia miąższości potrzebuje się jeszcze m.in. współczynnika kształtu i czasem tablic miąższości, ale do porównania potencjału w zadaniu egzaminacyjnym wystarcza informacja, że większa pierśnica i wysokość oznaczają większą przewidywaną miąższość.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się "nie da się określić", sprawdź, czy pytanie wymaga dokładnej wartości, czy tylko porównania. Przy porównaniu dwóch drzew większe wymiary zwykle oznaczają większą miąższość.
