Metoda Mohra jest klasyczną metodą miareczkowania strąceniowego (argentometrii) służącą m.in. do oznaczania jonów chlorkowych Cl−. Jej istota polega na tym, że analit (Cl−) reaguje z jonami srebra(I) dostarczanymi z mianowanego roztworu azotanu(V) srebra(I), AgNO3, tworząc trudno rozpuszczalny osad chlorku srebra:
Cl− + Ag+ → AgCl↓
Punkt końcowy rozpoznaje się dzięki wskaźnikowi chromianowemu (chromian(VI) potasu, K2CrO4). W trakcie miareczkowania w pierwszej kolejności wytrąca się AgCl. Gdy chlorki zostaną praktycznie zużyte, niewielki nadmiar Ag+ zaczyna reagować z anionami chromianowymi, co daje wyraźny sygnał punktu końcowego (trwała zmiana zabarwienia związana z obecnością produktu srebra i chromianu).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Tiocyjanian amonu + wskaźnik żelazowy (Fe3+) jest charakterystyczny dla metody Volharda (zwykle miareczkowanie pośrednie/odmiareczkowanie), a nie dla Mohra. W tej koncepcji wykorzystuje się układ SCN−/Fe3+ do wskazania nadmiaru tiocyjanianu.
- Dodanie nadmiaru SCN− i odmiareczkowanie AgNO3 jest opisem procedury pośredniej, ale w dodatku odwróconej względem typowego schematu oznaczania chlorków metodą Volharda. Nie jest to metoda Mohra i nie odpowiada klasycznemu doborowi titranta i wskaźnika dla Mohra.
- Dodanie nadmiaru AgNO3 i odmiareczkowanie SCN− odpowiada idei odmiareczkowania stosowanej w metodzie Volharda (pośrednie oznaczanie chlorków przez dodanie znanego nadmiaru Ag+ i miareczkowanie nadmiaru Ag+ tiocyjanianem). To inna metoda niż Mohr.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi widzisz parę AgNO3 + K2CrO4, to jest to silna przesłanka metody Mohra (bezpośrednie miareczkowanie). Jeśli pojawia się SCN− i Fe3+, zwykle chodzi o metodę Volharda (odmiareczkowanie).
