W praktyce optycznej oznaczenie na zauszniku ma umożliwić szybkie rozpoznanie rozmiaru oprawy bez ponownego mierzenia. Dlatego w zapisie pojawiają się kluczowe wymiary: szerokość pola oprawy (często utożsamiana z szerokością soczewki/kalibrem), szerokość mostka oraz długość zausznika. W zadaniu podano kilka wymiarów opisanych symbolami (a, b, d) oraz dodatkowo długość zausznika i szerokość mostka.
Odpowiedź "460 18/161135" jest zgodna z ideą takiego kodowania: zawiera wartość 46 (zwykle zapisywaną w formie dwucyfrowej, tu w zapisie bez kropki/odstępu jako "460"), następnie "18" odpowiadające wymiarowi d, a dalej informację łączoną o szerokości mostka "16" oraz długości zausznika "135". Kluczowe jest, że w poprawnym zapisie nie mogą zniknąć istotne pola (mostek lub zausznik) ani nie powinno dochodzić do podstawienia innego wymiaru (np. b zamiast a).
Pozostałe propozycje są błędne typowo z jednego z powodów:
- brak części danych (np. pominięcie szerokości mostka albo ucięcie długości zausznika), co czyni oznaczenie niekompletnym do identyfikacji rozmiaru,
- zamiana wymiarów (np. użycie "40" zamiast "46"), czyli przepisanie niewłaściwego parametru do pola, które standardowo identyfikuje rozmiar oprawy,
- niespójny format separatorów i kolejności, utrudniający jednoznaczną interpretację w praktyce serwisowej i sprzedażowej.
Na egzaminie warto przyjąć strategię: (1) rozpoznać, które dane są "kluczowe" dla oprawy (szerokość, mostek, zausznik), (2) sprawdzić, czy odpowiedź zawiera je wszystkie, (3) zweryfikować, czy nie podstawiono wartości z innego wymiaru tylko dlatego, że liczby są podobne.
