W żegludze śródlądowej jednostki wykonujące prace (np. pogłębianie, prace utrzymaniowe) lub sondowanie mogą czasowo zajmować część szlaku żeglownego. Dlatego stosuje się oznakowanie dzienne (czyli widoczne w dzień kształty/znaki), które ma umożliwić innym statkom szybkie podjęcie decyzji: z której strony można przejść, a z której należy zachować szczególną ostrożność lub nie przechodzić.
Poprawna odpowiedź to taka, w której układ znaków jednoznacznie komunikuje: "szlak jest wolny dla przejścia z jednej strony". W praktyce oznacza to, że obserwator powinien:
- rozpoznać, że jednostka jest na postoju i wykonuje prace/sondowanie,
- odczytać z oznakowania, po której stronie jednostki przewidziano bezpieczny przejściowy tor,
- zachować margines bezpieczeństwa (prędkość, fala, ssanie, komunikacja), bo nawet "wolna" strona może być zwężona.
Odpowiedzi niepoprawne zwykle przedstawiają inny komunikat nawigacyjny, np. że przejście jest dozwolone z obu stron (co nie pasuje do treści pytania), że przejścia nie ma (szlak zablokowany), albo że oznakowanie dotyczy innego stanu jednostki (np. w ruchu, inny rodzaj ograniczenia). Typową pułapką egzaminacyjną jest też odwrócenie stron: kandydat widzi układ znaków, ale myli "lewa/prawa" na rysunku z interpretacją w obserwacji na wodzie.
W zadaniach z rysunkiem warto stosować procedurę: najpierw identyfikacja sytuacji (statek roboczy/sondaż), potem ustalenie komunikatu "z której strony wolno", a na końcu dopiero wybór rysunku. To ogranicza zgadywanie na podstawie skojarzeń.
