U osoby chorującej na cukrzycę dobór właściwego obuwia ma znaczenie profilaktyczne, ponieważ stopy są szczególnie narażone na urazy i powikłania wynikające z:
- neuropatii (osłabione czucie bólu i ucisku – pacjent może nie zauważyć otarcia lub zbyt ciasnego buta),
- zaburzeń krążenia (gorsze ukrwienie – wolniejsze gojenie),
- większego ryzyka zakażeń przy przerwaniu ciągłości skóry.
W takiej sytuacji niepozorne obtarcie lub pęcherz spowodowany uciskiem może przekształcić się w owrzodzenie, a następnie w głębsze zakażenie tkanek. W skrajnych przypadkach konsekwencją jest martwica, czyli obumarcie tkanek – temu w dużej mierze ma zapobiegać odpowiednie obuwie (dopasowane, bez uciskających elementów, z właściwą przestrzenią na palce, niepowodujące tarcia).
Odpowiedź "nagniotków" jest mniej trafna, bo nagniotki są częstą zmianą od ucisku, ale same w sobie nie opisują najpoważniejszego celu profilaktyki; dodatkowo mogą być etapem pośrednim prowadzącym do uszkodzeń skóry. Odpowiedź "zniekształceń" także nie oddaje sedna: deformacje mogą wynikać z przewlekłych zmian i obciążeń, lecz pytanie dotyczy przede wszystkim zapobiegania groźnym następstwom urazów i ran. Odpowiedź "grzybicy" jest myląca, bo choć higiena i przewiewne obuwie mogą ograniczać ryzyko infekcji grzybiczych, to w kontekście cukrzycy kluczowe jest zapobieganie urazom oraz trudno gojącym się ranom, które mogą prowadzić do martwicy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy profilaktyki u chorego na cukrzycę, wybieraj odpowiedź odnoszącą się do najpoważniejszych następstw uszkodzeń stóp (owrzodzenia, zakażenia, martwica), a nie do częstych, ale mniej krytycznych dolegliwości.
