KWALIFIKACJA MED3 - TEST WIEDZY NR 5

U osoby z problemami z poruszaniem się celem opieki jest utrzymanie lub poprawa sprawności przy jednoczesnym minimalizowaniu ryzyka urazu. Dlatego najlepszym działaniem jest zorganizowanie regularnych ćwiczeń rehabilitacyjnych pod nadzorem specjalisty (np. fizjoterapeuty). Taki nadzór oznacza dobór rodzaju ćwiczeń, intensywności i pozycji wyjściowych do możliwości pacjenta, a także kontrolę techniki i reakcję na ból, duszność, zawroty głowy czy nadmierne zmęczenie.

Dlaczego odpowiedź prawidłowa jest najlepsza?

• Wspiera aktywność w sposób planowy i bezpieczny.
• Zmniejsza ryzyko upadku dzięki asekuracji i doborowi ćwiczeń.
• Uwzględnia przeciwwskazania i stopniowanie obciążeń.
• Wzmacnia motywację pacjenta poprzez poczucie kontroli i profesjonalne wsparcie.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

• Pozostanie w łóżku cały dzień – unieruchomienie może pogłębiać osłabienie mięśni, sztywność stawów i spadek wydolności, a także obniżać samodzielność. To rozwiązanie "bezpieczne pozornie", bo nie rozwija funkcji ruchowych.
• Samodzielne poruszanie się niezależnie od ryzyka upadku – promowanie samodzielności jest ważne, ale musi iść w parze z oceną ryzyka, dostosowaniem otoczenia i ewentualną asekuracją. Ignorowanie zagrożeń zwiększa prawdopodobieństwo urazu.
• Zmuszanie do ćwiczeń mimo dyskomfortu – przymus może prowadzić do przeciążenia, nasilenia bólu, lęku i spadku współpracy. Aktywność powinna być uzgadniana, monitorowana i modyfikowana; dyskomfort jest sygnałem do oceny, a nie do eskalacji.

Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o aktywność pacjenta zwykle wygrywa odpowiedź, która łączy usprawnianie z bezpieczeństwem i dostosowaniem do stanu chorego, a przegrywają opcje skrajne (pełne unieruchomienie, pełne ryzyko, przymus).