Dobór sprzętu wspomagającego lokomocję powinien wynikać z tego, które segmenty ciała pacjent może bezpiecznie i skutecznie wykorzystywać. W opisie wskazano, że pacjent porusza samodzielnie górną częścią ciała, natomiast ma problem z poruszaniem kończyn dolnych. W takiej sytuacji najbardziej prawdopodobnym wyborem jest wózek inwalidzki, ponieważ pozwala na przemieszczanie się przy ograniczonej pracy nóg, wykorzystując siłę kończyn górnych (napęd ręczny) oraz kontrolę tułowia do utrzymania pozycji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są mniej właściwe?
- Kule – służą do odciążania jednej lub obu kończyn dolnych, ale nadal wymagają wykonywania kroków i koordynacji chodu. Jeżeli problem z poruszaniem nogami jest znaczny, samo odciążenie nie rozwiązuje trudności, a ryzyko upadku może rosnąć.
- Laska – zapewnia niewielkie podparcie i zwykle stosuje się ją przy lekkich zaburzeniach równowagi lub bólu jednej kończyny. Nie jest wystarczająca, gdy pacjent ma istotną niesprawność kończyn dolnych.
- Chodzik – daje większą stabilizację niż laska, ale także zakłada możliwość wykonywania kroków i przenoszenia ciężaru ciała, choć w mniejszym zakresie. Przy dużych ograniczeniach ruchu nóg chodzik nie zapewni samodzielnego, efektywnego przemieszczania.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w opisie pojawia się informacja "sprawne ręce/tułów, niesprawne nogi", najczęściej chodzi o rozwiązanie, które pozwala na lokomocję bez chodu, czyli wózek. Jeśli natomiast pacjent chodzi, ale potrzebuje odciążenia/stabilizacji, wtedy rozważa się kule, laskę lub chodzik.
