Hiperlordoza lędźwiowa to nadmierne wygięcie kręgosłupa w odcinku lędźwiowym w kierunku przodu. Gorset antyhiperlordotyczny jest stosowany po to, aby mechanicznie ograniczać to wygięcie i wspierać ustawienie tułowia oraz miednicy w korzystniejszej pozycji.
W takim postępowaniu ważne jest, aby ćwiczenia nie "pracowały przeciwko" celowi gorsetu. Dlatego wzmacnia się przede wszystkim mięśnie brzucha, ponieważ odpowiadają one za stabilizację centralną (tzw. kontrolę tułowia) i pomagają ograniczać tendencję do nadmiernego przodopochylenia miednicy, które często współwystępuje z hiperlordozą. Silniejszy gorset mięśniowy brzucha ułatwia utrzymanie neutralniejszej pozycji kręgosłupa i poprawia kontrolę postawy również po zdjęciu ortezy.
Odpowiedź "szyi" jest nieadekwatna: mięśnie szyi wpływają na ustawienie odcinka szyjnego i obręczy barkowej, ale nie są podstawową grupą docelową w korekcji lordozy lędźwiowej. Odpowiedź "prostownika grzbietu" bywa intuicyjna, bo dotyczy grzbietu, jednak w hiperlordozie prostowniki odcinka lędźwiowego są często już nadmiernie aktywne lub skrócone; ich wzmacnianie może nasilać wygięcie zamiast je ograniczać. Odpowiedź "biodrowo–lędźwiowe" również jest ryzykowna: ten mięsień, jako zginacz stawu biodrowego, bywa elementem mechanizmu pogłębiającego hiperlordozę, więc w wielu przypadkach rozważa się raczej jego rozluźnianie/rozciąganie niż wzmacnianie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "zmniejszanie lordozy lędźwiowej", szukaj odpowiedzi związanej ze stabilizacją i kontrolą przodu tułowia, czyli mięśniami brzucha.
