W sytuacji, gdy pacjent jest niespokojny i ma trudności z zasypianiem, priorytetem w opiece jest zapewnienie bezpieczeństwa i komfortu oraz zastosowanie działań niefarmakologicznych. Dlatego właściwe jest uspokojenie pacjenta, zadbanie o spokojne otoczenie (cisza, przygaszone światło, odpowiednia temperatura, wygodne ułożenie) i pomoc w relaksacji. Takie postępowanie zmniejsza napięcie, sprzyja zasypianiu i jednocześnie pozwala obserwować, czy niepokój nie wynika z bólu, duszności, potrzeby skorzystania z toalety, lęku lub dezorientacji.
Odpowiedź "Zignoruj problem, ponieważ pacjent powinien nauczyć się radzić sobie ze stresem." jest niewłaściwa, ponieważ w opiece nad osobą chorą i niesamodzielną brak reakcji może nasilić lęk, pogorszyć jakość snu i doprowadzić do zachowań ryzykownych (np. wstawanie bez asekuracji). Pacjent w sytuacji choroby często potrzebuje wsparcia, a nie "treningu samodzielności" w środku nocy.
Odpowiedź "Podaj pacjentowi leki nasenne bez konsultacji z lekarzem." jest błędna, bo farmakoterapia wymaga decyzji uprawnionego personelu i oceny przeciwwskazań. Leki nasenne mogą powodować działania niepożądane (np. senność poranną, splątanie, upadki), a bez oceny przyczyny bezsenności mogą maskować istotny problem kliniczny.
Odpowiedź "Zasugeruj pacjentowi picie alkoholu przed snem, aby pomóc mu zasnąć." także jest nieprawidłowa. Alkohol nie jest zalecaną metodą leczenia bezsenności; może zaburzać strukturę snu, nasilać odwodnienie, wchodzić w interakcje z lekami i zwiększać ryzyko upadku oraz dezorientacji, szczególnie u osób starszych i chorych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się samodzielne podawanie leków lub propozycja alkoholu, zwykle są to opcje niebezpieczne. Najczęściej prawidłowe są działania poprawiające komfort, komunikacja wspierająca oraz właściwa eskalacja problemu do personelu medycznego, gdy objawy się utrzymują lub się nasilają.
