KWALIFIKACJA MED3 - TEST WIEDZY NR 1

Wsparcie psychologiczne jest szczególnie potrzebne wtedy, gdy pacjent przeżywa trudności emocjonalne związane z adaptacją do nowej sytuacji: hospitalizacji, pobytu w placówce opiekuńczej, utraty dotychczasowej samodzielności czy zmiany otoczenia. Opis "trudności z akceptacją nowego otoczenia" (Pacjent A) jest klasycznym sygnałem stresu adaptacyjnego: mogą pojawiać się lęk, napięcie, poczucie zagrożenia, wycofanie lub opór wobec nowych zasad. W takiej sytuacji rozmowa wspierająca, psychoedukacja, wzmacnianie poczucia bezpieczeństwa i – gdy trzeba – włączenie psychologa są najbardziej uzasadnione.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są mniej trafne?

• Pacjent B (problemy z komunikacją z personelem) – trudności mogą wynikać z niedosłuchu, afazji, bariery językowej, bólu, delirium, braku okularów/aparatu słuchowego lub niewłaściwego sposobu przekazywania informacji. Najpierw należy ocenić przyczynę i usprawnić komunikację; psycholog bywa pomocny, ale nie jest to najbardziej typowa pierwsza potrzeba.
• Pacjent C (niechęć do aktywności grupowych) – może wynikać z introwersji, zmęczenia, ograniczeń ruchowych, wstydu, bólu lub potrzeby odpoczynku. To nie zawsze oznacza kryzys psychiczny; często wystarcza zachęta, dostosowanie aktywności i obserwacja.
• Pacjent D (brak apetytu i odmowa jedzenia) – to ważny sygnał kliniczny, ale bywa związany z nudnościami, działaniami niepożądanymi leków, zaburzeniami smaku, bólem, problemami z połykaniem lub dietą. Może mieć także tło psychiczne (np. obniżony nastrój), jednak bez dodatkowych danych nie jest to najbardziej jednoznaczny wskaźnik potrzeby wsparcia psychologicznego.

Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach jednokrotnego wyboru szukaj opisu najbardziej typowego dla danej interwencji. Trudności adaptacyjne po zmianie otoczenia najczęściej kierują uwagę na wsparcie emocjonalne i psychologiczne oraz współpracę z zespołem terapeutycznym.