Kąpiel w łóżku to technika wykonania pełnej toalety ciała u osoby, która pozostaje w łóżku i nie jest w stanie samodzielnie przejść do łazienki ani bezpiecznie wykonać kąpieli w wannie lub pod prysznicem. W praktyce dotyczy to zwłaszcza pacjentów leżących, z dużymi ograniczeniami ruchowymi, po zabiegach, z ciężką chorobą lub z pełną niesamodzielnością.
Odpowiedź "Maria" jest właściwa, ponieważ opis "osoba leżąca, całkowicie niesamodzielna" wprost wskazuje na sytuację, w której standardowo wybiera się kąpiel w łóżku: opiekun organizuje stanowisko, dba o intymność, komfort termiczny, delikatne mycie, dokładne osuszenie skóry i obserwację miejsc narażonych na odparzenia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- "Jan" – pacjent jest częściowo samodzielny. Taka osoba często może wykonać toaletę w łazience lub przy umywalce z asekuracją i pomocą w trudniejszych czynnościach. Kąpiel w łóżku nie jest wtedy rozwiązaniem pierwszego wyboru.
- "Anna" – pacjent jest samodzielny, choć ma ograniczoną mobilność. Zwykle wymaga dostosowania otoczenia (np. krzesło prysznicowe, poręcze, pomoc w wejściu/wyjściu), a nie pełnej kąpieli w łóżku.
- "Wszyscy pacjenci" – to błąd uogólnienia. Technika higieniczna powinna być dobrana do stanu, bezpieczeństwa, tolerancji wysiłku i możliwości pacjenta; nie każdemu wykonuje się kąpiel w łóżku, bo może to niepotrzebnie ograniczać samodzielność.
Wskazówka egzaminacyjna: w opisach pacjenta szukaj słów-kluczy typu "leżący", "całkowicie niesamodzielny", "nie opuszcza łóżka" – to najczęściej przesłanki do wyboru kąpieli w łóżku.
