W tabeli zestawiono stan pacjenta z przykładowym sprzętem, który pomaga kompensować ograniczenia w poruszaniu się. U osoby niesamodzielnej i z niepełnosprawnością ruchową wskazano wózek, bo pozwala na przemieszczanie bez obciążania kończyn dolnych. U osoby starszej z problemami równowagi wskazano laskę, ponieważ daje punkt podparcia, ale zakłada zachowaną zdolność chodzenia.
U pacjenta "niesamodzielnego, po operacji biodra" typową potrzebą jest stabilizacja i często także czasowe odciążenie operowanej kończyny w trakcie nauki chodu. W takiej sytuacji najbardziej pasuje odpowiedź "kuli inwalidzkiej", bo kula umożliwia zwiększenie powierzchni podparcia i przeniesienie części ciężaru ciała na kończyny górne, co poprawia bezpieczeństwo i zmniejsza ryzyko przeciążenia.
Odpowiedź "wózka inwalidzkiego" może wydawać się atrakcyjna, bo pacjent jest niesamodzielny, jednak wózek jest rozwiązaniem adekwatnym, gdy pacjent nie jest w stanie chodzić lub wymaga pełnego odciążenia i transportu na dłuższe dystanse. Sama informacja o operacji biodra nie przesądza o konieczności stałego wózka.
Odpowiedź "laski" jest niewłaściwa, ponieważ laska zapewnia mniejsze wsparcie niż kula i zazwyczaj służy głównie do poprawy równowagi lub niewielkiego odciążenia; po zabiegu biodra często potrzebne jest stabilniejsze podparcie.
Odpowiedź "pieluchomajtek" jest błędna kategorialnie: to wyrób chłonny związany z pielęgnacją i nietrzymaniem moczu, a nie sprzęt ułatwiający lokomocję.
W praktyce opiekun medyczny powinien dodatkowo zadbać o właściwe dopasowanie wysokości kuli, ocenę bezpieczeństwa otoczenia i asekurację wstawania oraz chodzenia zgodnie z zaleceniami personelu medycznego.
