W opiece nad osobą chorą i niesamodzielną kluczowe jest dopasowanie wsparcia do dominującej potrzeby pacjenta. Tabela pokazuje dwa odmienne problemy: funkcjonalny (mobilność i samoobsługa) oraz psychospołeczny (depresja i relacje).
Dla pacjentki opisanej jako "starsza kobieta" główną trudnością jest poruszanie się i wykonywanie codziennych czynności. W praktyce opiekun medyczny wspiera wtedy pacjenta w czynnościach dnia codziennego (np. higiena, ubieranie, jedzenie, bezpieczne przemieszczanie), dba o asekurację i zapobieganie upadkom oraz pomaga tak, aby nie wyręczać nadmiernie, jeśli pacjent może część aktywności wykonać sam.
Dla pacjenta opisanego jako "młody mężczyzna" dominują problemy wynikające z depresji: obniżony nastrój, wycofanie i trudności w kontaktach. W tej sytuacji właściwe jest wsparcie emocjonalne/psychospołeczne: empatyczna rozmowa, aktywne słuchanie, zachęcanie do korzystania z pomocy zespołu terapeutycznego, podtrzymywanie motywacji do prostych aktywności oraz obserwacja i zgłaszanie personelowi medycznemu niepokojących zmian.
Odpowiedź odwracająca te formy wsparcia jest błędna, bo nie odpowiada na główną potrzebę w każdym przypadku. Wariant "wsparcie emocjonalne dla obu pacjentów" pomija realną niesamodzielność pacjentki i ryzyko urazu przy braku pomocy w mobilności. Wariant "pomoc w codziennych czynnościach dla obu pacjentów" ignoruje komponent psychiczny i społeczny depresji, przez co opieka staje się nieadekwatna i mniej skuteczna.
Na egzaminie warto pamiętać: ADL wskazuje na potrzebę wsparcia pielęgnacyjno-opiekuńczego, a trudności emocjonalne i społeczne wymagają wsparcia psychospołecznego oraz dobrej komunikacji.
