W chorobie Parkinsona często obserwuje się chód drobnymi krokami, szuranie stopami oraz pochylenie tułowia do przodu. Taki wzorzec ruchu zwiększa ryzyko potknięcia i upadku, dlatego w opiece kluczowe są działania poprawiające stabilność i bezpieczeństwo.
Dlaczego poprawne jest: "butów sięgających za kostkę i splecenie rąk na plecach."
Elementem jednoznacznie wspierającym bezpieczeństwo jest dobór obuwia. Buty sięgające za kostkę zwykle lepiej stabilizują staw skokowy, utrzymują piętę we właściwej pozycji i zmniejszają ryzyko zsunięcia się obuwia w trakcie szurania. W praktyce opiekuńczej unika się obuwia wsuwanego, które łatwo gubi kontakt ze stopą i wymusza nienaturalne ruchy kompensacyjne.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe:
- "butów sięgających za kostkę i opuszczenie rąk wzdłuż tułowia." – obuwie jest korzystne, ale część dotycząca rąk może nie być traktowana jako zalecenie w tym kontekście; wybór opcji zależy od przyjętej zasady w pytaniu, które łączy dwa elementy w jedną odpowiedź.
- "klapek i opuszczenie rąk wzdłuż tułowia." – klapki zwiększają ryzyko poślizgu, potknięcia i utraty obuwia w fazie przenoszenia kończyny, co jest szczególnie niebezpieczne przy szurającym chodzie.
- "klapek i splecenie rąk na plecach." – klapki pozostają rozwiązaniem niebezpiecznym; dodatkowo splatanie rąk może ograniczać możliwość podparcia się lub reakcji obronnej w razie utraty równowagi.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się wybór między stabilnym obuwiem a klapkami/kapciami bez pięty, w kontekście profilaktyki upadków zwykle poprawna będzie opcja zapewniająca stabilizację i dobre trzymanie stopy.
