Paraplegia to stan, w którym dochodzi do porażenia (oraz często zaburzeń czucia) w obrębie dolnej połowy ciała, czyli przede wszystkim obu kończyn dolnych. Najczęściej wynika z uszkodzenia rdzenia kręgowego na poziomie piersiowym, lędźwiowym lub krzyżowym.
Z tego powodu kluczową konsekwencją w codziennym funkcjonowaniu jest utrata możliwości chodzenia i ograniczenie lokomocji. Oznacza to trudności w takich zadaniach jak przemieszczanie się, utrzymanie pozycji stojącej oraz wykonywanie transferów (np. z łóżka na wózek). W praktyce opiekuńczej przekłada się to na potrzebę zapewnienia bezpiecznego środowiska, wsparcia w transferach, organizacji sprzętu pomocniczego oraz zapobiegania powikłaniom unieruchomienia, w tym odleżynom.
Odpowiedź "w poruszaniu się." jest poprawna, bo bezpośrednio wynika z definicji paraplegii jako porażenia kończyn dolnych.
Pozostałe odpowiedzi są nieadekwatne do typowej paraplegii:
- "w spożywaniu posiłków." – jedzenie wymaga głównie sprawnych kończyn górnych, które w paraplegii są zasadniczo zachowane; trudności w jedzeniu są bardziej typowe dla tetraplegii lub innych problemów (np. dysfagia).
- "w czytaniu." – czytanie jest czynnością poznawczą i wzrokową; paraplegia nie musi jej zaburzać.
- "w pisaniu." – pisanie wymaga precyzji rąk; w paraplegii sprawność rąk zwykle pozostaje zachowana.
Wskazówka egzaminacyjna: łatwo popełnić błąd, myląc paraplegię (nogi) z tetraplegią (cztery kończyny). Jeśli w odpowiedziach pojawiają się czynności zależne od pracy rąk, rozważ, czy pytanie nie dotyczyło tetraplegii.
