U pacjenta po udarze mózgu z niedowładem połowiczym kluczowe jest systematyczne pozycjonowanie w łóżku. Zmiana ułożeń i układanie na obu bokach ma znaczenie praktyczne: zmniejsza długotrwały ucisk na te same miejsca, ogranicza ryzyko odleżyn, pomaga w profilaktyce przykurczów oraz pozwala lepiej kontrolować ustawienie obręczy barkowej i kończyn po stronie niedowładu.
Odpowiedź wskazująca układanie na obu bokach jest spójna z ogólną zasadą, że pacjent leżący nie powinien pozostawać stale w jednej pozycji. Dodatkowo parametr uniesienia głowy (poniżej 30 stopni) w tej wersji pytania stanowi element zaleceń dotyczących ułożenia – w praktyce klinicznej zawsze należy go odnosić do stanu chorego i aktualnych zleceń zespołu terapeutycznego.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe w logice zadania?
- Ułożenie wyłącznie na boku lewym z kończyną górną lewą wzdłuż tułowia sugeruje brak rotacji pozycji oraz ryzyko niekorzystnego ustawienia kończyny po stronie niedowładu (możliwy wzrost napięcia, ból barku, ucisk tkanek).
- Ułożenie wyłącznie na boku prawym z kończyną górną lewą pod poduszką może sprzyjać nieprawidłowej pozycji stawu barkowego i uciskowi, a także pomija konieczność zmiany pozycji na oba boki.
- Stałe ułożenie na plecach z głową uniesioną powyżej 30 stopni nie realizuje idei układania na bokach i w treści zadania jest sprzeczne z podanym parametrem kąta.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o pacjenta niesamodzielnego po udarze często szuka się odpowiedzi zawierającej zmienność ułożeń i profilaktykę powikłań unieruchomienia, a nie propozycji jednostronnych lub wymuszających potencjalnie niebezpieczne ułożenie kończyny.
