Omdlenie to krótkotrwała utrata przytomności wynikająca najczęściej z przejściowego spadku przepływu krwi przez mózg. Dlatego pierwszym celem jest szybkie poprawienie perfuzji mózgowej i jednoczesne sprawdzenie, czy stan nie zagraża życiu.
Najbardziej typowe i bezpieczne postępowanie obejmuje: ułożenie pacjenta na plecach oraz uniesienie kończyn dolnych. Taka pozycja sprzyja powrotowi krwi żylnej do serca i może przyspieszyć ustąpienie objawów. Równolegle należy zapewnić dopływ świeżego powietrza (np. rozluźnić uciskające elementy ubioru, przewietrzyć pomieszczenie) i skontrolować parametry życiowe, zwłaszcza przytomność i oddech.
Odpowiedzi sugerujące posadzenie pacjenta są ryzykowne, ponieważ w omdleniu problemem bywa niedostateczne ukrwienie mózgu; pozycja siedząca może ten efekt nasilać i przedłużać zasłabnięcie. Z kolei propozycje podania czegoś do picia w sytuacji, gdy pacjent jest nieprzytomny lub półprzytomny, niosą ryzyko zachłyśnięcia i zadławienia. Zimny okład bywa traktowany jako "pobudzenie", ale nie zastępuje podstawowych działań: właściwego ułożenia i oceny funkcji życiowych.
W praktyce gabinetu masażu warto pamiętać o zasadzie: najpierw bezpieczeństwo i ocena (przytomność/oddech), następnie ułożenie wspomagające krążenie, a dopiero po odzyskaniu pełnej przytomności można rozważyć podanie wody małymi łykami. Jeśli pacjent nie odzyskuje przytomności szybko, ma nieprawidłowy oddech, uraz po upadku lub inne niepokojące objawy, konieczne jest wezwanie pomocy medycznej.
