W zaparciach atonicznych dochodzi do osłabienia lub spowolnienia ruchów perystaltycznych jelit. W takiej sytuacji najważniejszym i najczęściej zalecanym kierunkiem postępowania żywieniowego jest zwiększenie podaży błonnika pokarmowego, który:
- wiąże wodę i zwiększa objętość mas kałowych,
- ułatwia przesuwanie treści jelitowej,
- mechanicznie stymuluje pracę jelit, co sprzyja regularnym wypróżnieniom.
Najbardziej typowym, codziennym źródłem błonnika są produkty zbożowe nieprzetworzone (pełnoziarniste), np. pieczywo razowe, kasze, płatki owsiane, otręby. Dlatego ta odpowiedź jest najlepsza jako działanie "przede wszystkim".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Produkty o niskim indeksie glikemicznym są istotne m.in. w kontroli glikemii, ale samo kryterium IG nie oznacza automatycznie wysokiej zawartości błonnika ani nie jest głównym zaleceniem w zaparciach.
- Produkty z dużą zawartością witaminy A nie rozwiązują problemu spowolnionej perystaltyki; witamina A nie jest kluczowym czynnikiem regulującym rytm wypróżnień.
- Produkty zawierające dużą ilość białka nie są podstawowym postępowaniem w zaparciach; dieta wysokobiałkowa przy niedostatecznej ilości błonnika i płynów może wręcz sprzyjać zaparciom.
W praktyce opiekun medyczny powinien dodatkowo pamiętać, że zwiększanie błonnika powinno iść w parze z odpowiednim nawodnieniem oraz (o ile stan pacjenta pozwala) ruchem, a wszelkie niepokojące objawy lub brak poprawy należy zgłaszać personelowi medycznemu.
