KWALIFIKACJA MED3 + MED14 - CZERWIEC 2013

U pacjentki opisano zniekształcenia stawów ręki oraz przykurcze w stawach łokciowych. Taki obraz oznacza, że największą trudnością w samoobsłudze będzie pewny chwyt i manipulacja przedmiotami przy ograniczonym zakresie ruchu oraz możliwym bólu i osłabieniu siły mięśniowej.

Odpowiedź "Sztućce z pogrubioną rączką" jest właściwa, ponieważ pogrubienie uchwytu:

• zwiększa powierzchnię chwytu i zmniejsza wymagania co do precyzji pracy palców,
• pozwala utrzymać sztuciec bardziej "całą dłonią", co bywa łatwiejsze przy deformacjach stawów,
• często redukuje potrzebną siłę zacisku, co sprzyja samodzielności podczas posiłku.

Pozostałe propozycje nie rozwiązują głównego problemu w opisanej czynności:

• "Łatwoślizgi" są typowo kojarzone z ułatwianiem przemieszczania się lub transferów (zmniejszenie tarcia), a nie z precyzyjną manipulacją sztućcami w trakcie jedzenia.
• "Maty antypoślizgowe" mogą stabilizować talerz lub deskę, ale nie kompensują ograniczonego chwytu i deformacji stawów – pacjentka nadal miałaby problem z utrzymaniem sztućca.
• "Podnośnik" służy do podnoszenia i transferu pacjenta (np. z łóżka na wózek). Jest to sprzęt do mobilizacji/transportu, a nie do samoobsługi przy posiłku.

W praktyce opiekun medyczny powinien obserwować, która czynność sprawia największą trudność (chwyt, zasięg, stabilizacja), a następnie dobrać najprostsze i najbezpieczniejsze rozwiązanie zwiększające samodzielność pacjenta.