Pacjentka przyjęta do szpitala po raz pierwszy zwykle odczuwa niepewność, lęk i dezorientację. Najskuteczniejsze wsparcie adaptacyjne polega na tym, by szybko nadać sytuacji "ramy": co będzie się działo, jak wygląda dzień na oddziale, gdzie są podstawowe miejsca i do kogo zwrócić się o pomoc. Odpowiedź "zapoznać ją ze sposobem życia na oddziale, wskazać osoby, do których może zgłosić się po pomoc, wyjaśnić wątpliwości" realizuje te cele: buduje przewidywalność, wzmacnia poczucie bezpieczeństwa i ułatwia współpracę z personelem.
Odpowiedź "umożliwić jej kontakt z rodziną, przedstawić jadłospis, przynieść kwiaty doniczkowe" zawiera elementy potencjalnie wspierające (kontakt z rodziną), ale nie stanowią one sedna adaptacji w pierwszym etapie. Dodatkowo "przynieść kwiaty doniczkowe" nie jest działaniem kluczowym i bywa ograniczane organizacją oddziału, więc nie jest uniwersalnym sposobem adaptacji.
Odpowiedź "pomóc jej w rozpakowaniu się, pomóc się umyć, zagrać z nią w szachy" miesza czynności opiekuńcze z rozrywką. Pomoc w czynnościach dnia codziennego może być potrzebna, ale pytanie dotyczy ułatwienia adaptacji do nowych warunków, czyli głównie informacji, orientacji i wskazania źródeł pomocy. Gra w szachy nie jest standardowym, pierwszoplanowym działaniem adaptacyjnym.
Odpowiedź "zagospodarować jej czas wolny proponując malowanie obrazu" skupia się na aktywizacji, która może mieć znaczenie później, lecz nie zastępuje podstawowego wprowadzenia pacjentki w zasady oddziału i sposobu uzyskania pomocy. W praktyce opiekun medyczny powinien zacząć od krótkiej rozmowy informacyjnej, sprawdzenia zrozumienia oraz zachęcenia do zgłaszania potrzeb i pytań.
