W audiometrii tonalnej prog słyszenia podaje się w dB HL dla kolejnych częstotliwości (Hz) osobno dla ucha prawego i lewego. Im wyższy próg (większa liczba dB HL), tym większy ubytek słuchu w danym zakresie częstotliwości.
W przedstawionej tabeli wartości dla ucha prawego wynoszą od 10 dB HL (250 Hz) do 35 dB HL (8000 Hz), a dla ucha lewego od 15 dB HL do 40 dB HL. Oznacza to, że w niskich częstotliwościach wynik jest bliski normy, natomiast w wyższych częstotliwościach (4–8 kHz) progi są wyraźnie podwyższone. Taki obraz jest spójny z łagodnym (lekkim) ubytkiem słuchu obustronnie w typowo stosowanych skalach stopniowania.
Stwierdzenie "Pacjentka ma normalny słuch." jest niepoprawne, ponieważ część progów przekracza wartości uznawane zwykle za graniczne dla normy (szczególnie w wyższych częstotliwościach), więc nie można opisać wyniku jako w pełni prawidłowego w całym zakresie.
Stwierdzenie "Pacjentka ma umiarkowany niedosłuch w prawym uchu i lekki niedosłuch w lewym uchu." jest niepoprawne, bo oba uszy prezentują podobny poziom progów (lewe jest nawet nieco gorsze o ok. 5 dB w całym zakresie), a wartości rzędu 30–40 dB HL są typowo kojarzone raczej z ubytkiem łagodnym niż umiarkowanym.
Stwierdzenie "Pacjentka ma ciężki niedosłuch w obu uszach." również jest niepoprawne, ponieważ dla ciężkiego ubytku spodziewa się progów znacznie wyższych (zdecydowanie powyżej wartości z tabeli) i zwykle dużych trudności w słyszeniu także w niższych częstotliwościach.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze oceniaj wynik w całym paśmie częstotliwości i porównuj oba uszy. Nie opieraj klasyfikacji na jednej liczbie; zwróć uwagę, czy podwyższenie progów dotyczy głównie wysokich częstotliwości, czy całego zakresu.
