W opiece nad osobą chorą i niesamodzielną dobór sprzętu powinien być oparty na tym, jaka czynność jest ograniczona oraz jaki jest cel wsparcia: bezpieczeństwo, odciążenie, zmniejszenie ryzyka upadku i zwiększenie samodzielności w ADL.
"wózek inwalidzki" jest trafnym doborem dla problemu "zmniejszona mobilność", ponieważ umożliwia przemieszczanie pacjenta, ogranicza przeciążenia opiekuna i bywa niezbędny, gdy samodzielny chód jest istotnie ograniczony.
"sztućce dla osób niepełnosprawnych" odpowiadają na "trudności z jedzeniem", gdy problemem jest chwyt, koordynacja ruchów lub męczliwość. Sztućce adaptowane (np. z pogrubioną rękojeścią) pomagają utrzymać kontrolę nad ruchem i wspierają samodzielne spożywanie posiłków.
"krzesło do mycia" jest odpowiednie przy "trudnościach z higieną osobistą", bo pozwala wykonywać mycie w pozycji stabilnej, ogranicza ryzyko poślizgnięcia i upadku oraz ułatwia opiekunowi bezpieczną asekurację.
Pozostałe propozycje są mniej adekwatne jako podstawowe dopasowanie do wskazanego problemu: "talerz z podwyższeniem" może pomagać w wybranych trudnościach (np. zsuwanie pokarmu), ale nie jest tak uniwersalny jak sztućce adaptowane przy ogólnie ujętych trudnościach z jedzeniem. "laska" lub "kule" nie zawsze odpowiadają "zmniejszonej mobilności" (w cięższych ograniczeniach nie wystarczą). "podkład higieniczny" dotyczy zabezpieczenia powierzchni, a nie wsparcia wykonywania higieny osobistej. "podnóżek do mycia stóp" obejmuje tylko fragment czynności, podczas gdy krzesło poprawia bezpieczeństwo całej aktywności w łazience.
Na egzaminie warto szukać odpowiedzi, która najlepiej łączy: problem funkcjonalny → sprzęt → główny efekt (samodzielność i bezpieczeństwo).
