W planowaniu pracy opiekuna medycznego priorytet nadaje się pacjentom, którzy jednocześnie:
- mają większe ryzyko nagłego pogorszenia (stan niestabilny),
- wymagają większego zakresu bezpośredniej pomocy (brak możliwości samoopieki).
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "Pacjentowi C". Pacjent C jest w stanie niestabilnym i całkowicie niesamodzielny, co zwykle przekłada się na potrzebę częstszej obserwacji, szybszego reagowania na zmiany oraz wykonywania większości czynności opiekuńczych przez personel.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są najlepsze:
- "Pacjentowi A" – stan stabilny i częściowa samodzielność (jedzenie i higiena) oznaczają mniejszą liczbę interwencji i niższy priorytet czasowy w porównaniu z osobą całkowicie zależną.
- "Pacjentowi B" – pełna niesamodzielność wymaga dużej ilości pomocy, ale przy stanie stabilnym zwykle można zaplanować czynności bardziej rytmicznie i bez tak pilnej potrzeby stałego nadzoru jak u pacjenta niestabilnego.
- "Wszystkim pacjentom równo" – równe dzielenie czasu ignoruje różnice w ryzyku i potrzebach. W opiece liczy się adekwatność do stanu pacjenta, a nie identyczna ilość czasu dla każdego.
W praktyce dyżuru priorytetyzacja powinna dodatkowo uwzględniać zalecenia pielęgniarki/lekarza, procedury placówki, plan dnia oraz nagłe zdarzenia. Jednak na podstawie podanych informacji pacjent C wymaga największego nakładu czasu.
