Pytanie dotyczy tego, kto będzie potrzebował najbardziej złożonego i wieloobszarowego wsparcia terapeuty zajęciowego przy wdrażaniu sprzętu. W ujęciu terapii zajęciowej "złożoność" oznacza, że interwencja obejmuje wiele umiejętności i obszarów funkcjonowania (mobilność, bezpieczeństwo, ADL, środowisko).
Odpowiedź "Pacjent 2" jest poprawna, ponieważ korzystanie z wózka inwalidzkiego najczęściej wymaga: opanowania manewrowania, organizacji przestrzeni, nauki bezpiecznych przesiadek/transferów, dostosowania sposobu wykonywania czynności dnia codziennego oraz działań ograniczających ryzyko powikłań (np. związanych z długotrwałym siedzeniem). To powoduje, że wsparcie jest zwykle zarówno szersze (wiele obszarów), jak i bardziej wymagające organizacyjnie.
Odpowiedź "Pacjent 1" jest mniej trafna: przy problemach z równowagą i użyciu kul terapeuta często prowadzi trening chodu i profilaktykę upadków, ale zakres interwencji bywa węższy (głównie technika chodu i bezpieczeństwo), a przy dobrej współpracy pacjent szybciej uzyskuje samodzielność.
Odpowiedź "Pacjent 3" jest mniej trafna: chodzik wspiera stabilność, a silne mięśnie kończyn górnych ułatwiają jego kontrolę. Zwykle skraca to czas nauki i zmniejsza liczbę problemów wymagających jednoczesnej interwencji.
Odpowiedź "Wszyscy pacjenci wymagają równego wsparcia" jest nieprawidłowa, bo w praktyce zakres i złożoność wsparcia różnią się w zależności od rodzaju sprzętu i ograniczeń funkcjonalnych. Terapia zajęciowa indywidualizuje plan, ale nie oznacza to identycznego nakładu pracy w każdym przypadku.
