KWALIFIKACJA MED14 - TEST WIEDZY NR 12

Pytanie dotyczy częstotliwości i zakresu modyfikowania planu czynności pielęgnacyjnych. Plan opieki nie jest dokumentem "stałym" — powinien odzwierciedlać aktualny stan pacjenta, jego możliwości oraz ryzyka. Im większa zmienność stanu klinicznego i im większa niesamodzielność, tym częściej trzeba weryfikować cele i działania.

Dlaczego pacjent D?
Pacjent D ma połączenie dwóch czynników zwiększających potrzebę zmian w planie:

• Stan zdrowia niestabilny — większe ryzyko nagłych pogorszeń, konieczność częstszej obserwacji i dostosowania interwencji (np. zmiana tolerancji wysiłku, oddechu, bólu, poziomu świadomości).
• Sprawność fizyczna ograniczona — większa zależność od opiekuna w czynnościach dnia codziennego oraz wyższe ryzyko powikłań związanych z unieruchomieniem (np. upadki, odleżyny), co wymaga dopasowywania działań i priorytetów.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

• Pacjent A (stabilny, pełna sprawność) — sytuacja najbardziej przewidywalna; plan jest zwykle prostszy i rzadziej wymaga zmian, bo pacjent jest samodzielny i jego stan nie zmienia się dynamicznie.
• Pacjent B (stabilny, ograniczona sprawność) — ograniczenia zwiększają zakres pomocy, ale stabilny stan zdrowia zmniejsza potrzebę częstych modyfikacji; częściej aktualizuje się szczegóły organizacyjne pomocy, a nie priorytety wynikające z nagłych zmian zdrowia.
• Pacjent C (niestabilny, pełna sprawność) — niestabilność wymaga czujności i aktualizacji, ale pełna sprawność oznacza większą samodzielność; w porównaniu z pacjentem D zwykle jest mniej obszarów, które trzeba równocześnie modyfikować (mniej potrzeb opiekuńczych zależnych od ograniczeń ruchowych).

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach zestawiono dwa wymiary (np. stan zdrowia i sprawność), szukaj opcji z największym łącznym obciążeniem opieką i największą zmiennością — to zwykle oznacza najczęstsze aktualizacje planu.