U osoby niewidomej kluczowe jest takie organizowanie czasu wolnego, aby nie ograniczać aktywności, lecz umożliwiać ją w sposób dostosowany i bezpieczny. Dlatego właściwym kierunkiem jest proponowanie zajęć, które angażują inne zmysły niż wzrok: słuch, dotyk i węch. Przykładowo muzyka i audiobooki pozwalają na relaks, rozwijanie zainteresowań oraz utrzymanie kontaktu z kulturą. Ćwiczenia dotykowe (np. prace manualne, materiały o różnych fakturach) wspierają sprawczość, koordynację i poczucie kompetencji. Aromaterapia może pełnić funkcję uspokajającą lub pobudzającą, o ile jest stosowana rozsądnie i zgodnie z tolerancją podopiecznej.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, bo prowadzą do bierności lub są niedostosowane do sytuacji. "Zignorować jej potrzebę aktywności, skupiając się wyłącznie na potrzebach podstawowych" to błąd podejścia: opieka w DPS obejmuje również aktywizację i wsparcie psychospołeczne, a nie tylko czynności pielęgnacyjne. "Zorganizować wycieczki do miejsc, które są piękne do oglądania" pomija fakt, że kryterium atrakcyjności oparte na walorach wizualnych nie odpowiada potrzebom osoby niewidomej; wyjścia mogą być wartościowe, ale powinny być zaplanowane tak, by liczyły się bodźce dźwiękowe, dotykowe, zapachowe oraz bezpieczeństwo i orientacja. "Zasugerować spędzanie całego czasu w domu z powodu stanu" wzmacnia izolację społeczną i obniża jakość życia, a ponadto ogranicza samodzielność.
W praktyce opiekun powinien dodatkowo: (1) zapytać o preferencje podopiecznej, (2) zadbać o przewidywalność i jasne komunikaty, (3) ocenić ryzyko (przestrzeń, przeszkody, asysta) oraz (4) wspierać aktywności włączające społecznie, np. wspólne słuchanie audycji czy zajęcia manualne w grupie.
