W rotograwiurze (wklęsłodruku) farba znajduje się w mikrozagłębieniach cylindra/graweru, a następnie jest przenoszona na podłoże pod naciskiem w strefie kontaktu. Z tego powodu papier musi spełniać dwa praktyczne wymagania.
Duża gładkość jest potrzebna, ponieważ nierówna (chropowata) powierzchnia papieru powoduje niepełny kontakt z formą: część powierzchni "nie dojdzie" do cylindra, co skutkuje ubytkami, gorszym kryciem, spadkiem ostrości i większą zmiennością tonalną. Gładka powierzchnia stabilizuje proces przenoszenia farby i poprawia jakość odwzorowania.
Duża ściśliwość (podatność na odkształcenie pod naciskiem) pomaga w tym, aby papier w strefie docisku mógł dopasować się do drobnych nierówności oraz mikrogeometrii formy. Dzięki temu kontakt jest bardziej równomierny, a farba z zagłębień jest skuteczniej przenoszona na papier. W praktyce przekłada się to na mniejszą liczbę "pustych" miejsc, lepsze krycie i bardziej powtarzalny obraz.
Dlatego odpowiedź "dużą gładkością i dużą ściśliwością" opisuje zestaw cech najbardziej korzystny dla rotograwiury.
Pozostałe kombinacje są niekorzystne:
- Wariant z małą ściśliwością zwiększa ryzyko niepełnego kontaktu w docisku, nawet przy gładkiej powierzchni.
- Warianty z małą gładkością wprowadzają problem chropowatości, który bezpośrednio pogarsza przeniesienie farby i jakość obrazu.
- Sama ściśliwość nie "naprawi" chropowatej powierzchni – wciąż pozostaje większa zmienność kontaktu i gorsza jakość nadruku.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o dobór papieru do techniki druku najpierw pomyśl o mechanizmie przenoszenia farby (kontakt, docisk, mikrostruktura podłoża), a dopiero potem dobieraj parametry (gładkość, chłonność, porowatość, sztywność).
