Pulsoksymetr najczęściej podaje dwa podstawowe odczyty: SpO2 (wysycenie hemoglobiny tlenem w krwi obwodowej, w %) oraz częstość tętna (w uderzeniach na minutę). W typowych warunkach u osoby dorosłej w spoczynku wartości SpO2 w okolicach 95–100% uznaje się za prawidłowe, a częstość tętna zwykle mieści się w zakresie około 60–100/min.
W przedstawionych danych SpO2 = 98% oznacza prawidłowe utlenowanie krwi, a tętno = 75/min to wartość prawidłowa dla spoczynku. Z tego powodu poprawna jest interpretacja: nasycenie krwi tlenem jest na odpowiednim poziomie i tętno jest w normie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Tlenek węgla w krwi jest na niebezpiecznie wysokim poziomie" – standardowy pulsoksymetr nie mierzy stężenia tlenku węgla we krwi. Może też dawać wyniki mylące w zatruciu CO, więc taki wniosek nie wynika bezpośrednio z podanych parametrów.
- "Tętno pacjenta jest znacznie za niskie…" – bradykardię rozważa się zwykle przy wartościach poniżej typowych norm spoczynkowych. 75/min nie jest "znacznie za niskie", więc ta interpretacja nie pasuje do danych.
- "Pacjent ma hipoksję…" – hipoksja sugerowałaby obniżone SpO2 (istotnie poniżej wartości prawidłowych) i zgodność z objawami klinicznymi. Przy 98% nie ma podstaw do rozpoznania hipoksji na podstawie samego odczytu.
W praktyce egzaminacyjnej warto pamiętać, że interpretacja pomiarów powinna zawsze uwzględniać kontekst (ruch, zimne palce, lakier, perfuzję, choroby płuc), ale przy tak jednoznacznych wartościach właściwy wniosek jest: parametry prawidłowe.
