W kontroli jakości materiałów odzieżowych ocena organoleptyczna oznacza sprawdzenie cech dostępnych "od ręki", bez wykonywania specjalistycznych prób laboratoryjnych. W praktyce opiera się na obserwacji wzrokowej (powierzchnia, defekty, nieciągłości) oraz na dotyku (odczuwalna nierównomierność, zaciągnięcia), a także na prostych czynnościach kontrolnych wykonywanych przed rozpoczęciem krojenia.
Odpowiedź "Długość, szerokość i błędy np. tkackie." pasuje do tej definicji, ponieważ:
- długość i szerokość materiału można sprawdzić bezpośrednio w magazynie lub krojowni (prosty pomiar/odczyt z belki, kontrola zgodności z zamówieniem),
- błędy tkackie (np. widoczne defekty splotu, przerwy, zgrubienia, zabrudzenia, uszkodzenia) są najczęściej rozpoznawalne wzrokiem i kwalifikują materiał do ominięcia wadliwych fragmentów albo do reklamacji.
Pozostałe propozycje zawierają parametry, które typowo wymagają bardziej sformalizowanej oceny:
- "Uszkodzenia fizyczne i pilling." – uszkodzenia bywają widoczne, ale pilling jako zjawisko weryfikuje się wiarygodnie w użytkowaniu lub w testach; jako jedyna para może nie oddawać typowego zestawu kontroli wymiarowej przed rozkrojem.
- "Wymiary i kurczliwość." – wymiary da się sprawdzić prosto, natomiast kurczliwość odnosi się do zmian po praniu/obróbce i zwykle wymaga próby lub danych technologicznych, więc nie jest typową czystą oceną organoleptyczną przed rozkrojem.
- "Wytrzymałość na tarcie i wybarwienie." – to parametry jakościowe badane metodami testowymi (kontrolowane tarciem, oceną trwałości barwy), a nie samą obserwacją wstępną materiału w belce.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "organoleptycznie" i "przed rozkrojem", szukaj odpowiedzi dotyczących prostych, bezpośrednich cech (wymiary, widoczne wady), a nie cech wymagających prób (kurczenie, tarcie, trwałość barwy).
