W doborze metody obróbki maszynowej zwykle porównuje się co najmniej trzy kryteria: wymaganą dokładność (precyzję), czas wykonania oraz koszt. W praktyce są to kryteria powiązane kompromisem: uzyskanie wyższej precyzji często wymaga dłuższego czasu obróbki, bardziej rygorystycznej kontroli, stabilniejszych warunków pracy i droższych narzędzi, co podnosi koszt.
W treści zadania podano, że chodzi o duże zamówienie na prosty element, który nie wymaga wysokiej precyzji. Oznacza to, że wysoka dokładność nie jest priorytetem. W takich warunkach zwykle preferuje się rozwiązanie, które:
- zapewnia wystarczającą (a nie maksymalną) precyzję,
- umożliwia krótki czas obróbki (wydajność przy dużej liczbie sztuk),
- generuje niski koszt jednostkowy, co ma duże znaczenie przy dużej partii.
Z tabeli wynika, że metoda o parametrach: precyzja średnia, czas krótki, koszt niski najlepiej spełnia opisane wymagania. Dlatego poprawna jest odpowiedź "Metoda B".
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują?
- "Metoda A" – oferuje wysoką precyzję, ale kosztem długiego czasu i wysokich kosztów. Skoro element nie wymaga wysokiej precyzji, płacenie (czasem i pieniędzmi) za "nadmiar" jakości jest nieuzasadnione ekonomicznie.
- "Żadna z nich" – jest sprzeczne z danymi w tabeli, bo jedna z metod spełnia warunki (wystarczająca precyzja, krótki czas, niski koszt) dla prostego elementu w dużej partii.
- "Obie metody" – nie jest poprawne, bo metody różnią się kosztami i czasem. Dla dużej liczby sztuk zwykle wybiera się metodę bardziej wydajną i tańszą, o ile dokładność jest wystarczająca.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw odczytaj z treści, które kryterium jest priorytetem (tu: czas i koszt przy niewysokich wymaganiach dokładności), a dopiero potem porównaj w tabeli, która opcja najlepiej je spełnia.
