Park etnograficzny (często nazywany skansenem) to forma ekspozycji dziedzictwa kulturowego w terenie: prezentuje obiekty, wyposażenie i elementy zagospodarowania w sposób umożliwiający zrozumienie dawnych realiów życia i pracy. Z perspektywy celu nadrzędnego dla odbiorcy (zwiedzającego) najważniejsza jest funkcja dydaktyczna, czyli edukacja poprzez oglądanie ekspozycji, opis interpretacyjny, ścieżki tematyczne, warsztaty, pokazy rzemiosła i oprowadzania.
Odpowiedź "estetyczną" bywa kusząca, bo parki etnograficzne są zwykle atrakcyjne krajobrazowo i komponowane przestrzennie. Jednak estetyka jest środkiem wspierającym przekaz, a nie celem głównym istnienia skansenu.
Odpowiedź "badawczą" opisuje działalność, która w wielu takich obiektach rzeczywiście występuje (opracowania, dokumentacja, konsultacje). Nie jest to jednak funkcja dominująca w ujęciu ogólnym i w typowym doświadczeniu użytkownika przestrzeni.
Odpowiedź "ochronną" również jest istotna, ponieważ skansen pomaga zachować materialne świadectwa kultury. W praktyce ochrona służy jednak temu, aby można było obiekty pokazywać i objaśniać – czyli realizować edukację. Na egzaminie warto pamiętać: jeśli pytanie brzmi "przede wszystkim", wybiera się cel nadrzędny, a nie działania towarzyszące.
