Budowanie z klocków jest jednym z praktycznych wskaźników rozwoju psychomotorycznego: łączy motorykę małą, koordynację wzrokowo-ruchową, planowanie oraz rozumienie relacji przestrzennych. W wieku mniej więcej 18–36 miesięcy te funkcje rozwijają się bardzo dynamicznie, dlatego dobór poziomu trudności konstrukcji ma kluczowe znaczenie dla skutecznego wspierania rozwoju.
Określenie "budowa dwuwymiarowa" odnosi się do układów tworzonych w jednej płaszczyźnie (konstrukcje "płaskie"), odróżnianych od budowli przestrzennych. Konstrukcja typu "pociąg z kominem" wymaga dwóch umiejętności naraz: (1) ułożenia elementów w linii (wagon za wagonem), a następnie (2) dodania pojedynczego elementu pionowego (komin). To jest etap bardziej złożony niż samo stawianie wieży, bo wymaga utrzymania porządku sekwencyjnego i kontroli położenia w poziomie.
W typowej progresji zabaw konstrukcyjnych dziecko przechodzi przez etapy:
- wieża z kilku klocków (prostota zadania, dominacja układania pionowego),
- układanie w linii i proste "mostki" (większe wymagania planowania),
- pierwsze konstrukcje płaskie z naśladowaniem wzoru, a potem bardziej złożone konstrukcje według własnego pomysłu.
Dlatego odpowiedź "w IV kwartale drugiego roku życia" jest spójna z momentem, gdy pojawiają się proste konstrukcje dwuwymiarowe i naśladowanie wzorów (około 21–24 miesiąca). Pozostałe propozycje są nieadekwatne: zbyt wczesne wskazania nie uwzględniają wymaganej koordynacji i sekwencyjności, a zbyt późne sugerują poziom, który zwykle obejmuje już bardziej złożone układy lub początki budowli przestrzennych.
W praktyce opiekunka powinna stopniować trudność: pokazać wzór, zachęcić do naśladowania, a przy trudnościach zastosować podpowiedź (np. wspólne ułożenie pierwszych "wagonów"). Ważne jest też uwzględnienie indywidualnego tempa rozwoju i nie "wymuszanie" odtwarzania, gdy dziecko nie jest jeszcze gotowe.
