W projektowaniu indywidualnego planu współpracy kluczowa jest poprawna kolejność czynności. Pierwszym krokiem jest gromadzenie danych, czyli zebranie możliwie pełnych informacji o sytuacji osoby z niepełnosprawnością: jej potrzebach, możliwościach, ograniczeniach, zasobach, preferencjach oraz warunkach środowiskowych. Bez tego nie da się rzetelnie ocenić, jakie wsparcie będzie adekwatne i bezpieczne.
Odpowiedź "synteza zebranych danych" nie może być pierwszym etapem, bo synteza oznacza opracowanie i porządkowanie informacji, które muszą wcześniej zostać pozyskane. To etap analityczny, następujący po zbieraniu danych.
Podobnie "tworzenie diagnozy społecznej" jest działaniem kolejnym: diagnoza to wniosek sformułowany na podstawie zebranych i przeanalizowanych informacji. Jeśli diagnozuje się zbyt wcześnie, łatwo o błędy: uogólnienia, ocenianie lub pominięcie istotnych potrzeb.
Odpowiedź "poznanie historii rodziny podopiecznego" jest elementem, który może wchodzić w skład zbierania danych, ale jest tylko jednym z możliwych źródeł informacji. Samo poznanie historii rodziny nie wyczerpuje etapu rozpoznania i nie zawsze jest najważniejsze; plan współpracy powinien opierać się na szerszym obrazie funkcjonowania osoby i jej środowiska.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się pojęcia typu "dane – synteza – diagnoza", zwykle poprawna jest kolejność: najpierw dane, potem analiza/synteza, następnie diagnoza i dopiero planowanie działań.
