W papierach drukowych dobra pisalność (brak rozlewania linii i ograniczone przebijanie na drugą stronę) zależy w dużej mierze od tego, jak papier reaguje na wodne media (atrament, tusz). Kluczowa jest tu chłonność i zwilżalność powierzchni.
Dodanie do masy papierniczej środków zaklejających (klejenie/zaklejanie) ma na celu ograniczenie wnikania cieczy w strukturę papieru. Dzięki temu atrament w większym stopniu pozostaje przy powierzchni, tworzy bardziej równą kreskę i ma mniejszą skłonność do przesiąkania przez cały arkusz. Efektem jest lepsza ostrość pisma oraz mniejsze "przebijanie" na drugą stronę.
Pozostałe odpowiedzi opisują dodatki o innym mechanizmie działania:
- Środki wiążące – nazwa ogólna i niejednoznaczna; mogą dotyczyć różnych procesów (np. retencji, wiązania cząstek), ale sama "wiązkość" nie gwarantuje ograniczenia chłonności atramentu.
- Środki dyspergujące – służą do rozpraszania cząstek (np. w układach zawiesinowych). Poprawa dyspersji nie jest bezpośrednią metodą zapobiegania rozlewaniu atramentu na gotowym papierze.
- Środki wodoutrwalające – określenie sugeruje utrwalanie w wodzie, co częściej kojarzy się z chemią barwników/powłok, a nie z podstawową operacją technologii papieru odpowiadającą za ograniczanie wsiąkania wody/atramentu w arkusz.
W praktyce technolog papiernictwa, chcąc poprawić zachowanie papieru przy pisaniu i druku, dobiera parametry klejenia/zaklejania oraz kontroluje skutki w badaniach jakości (m.in. odporność na przesiąkanie, rozlewność linii, zachowanie powierzchni).
