W terapii zajęciowej podczas planowania wyposażenia pracowni do treningu podstawowych czynności życia codziennego (ADL) kluczowe jest dopasowanie pomocy technicznej do konkretnej bariery funkcjonalnej. Jeżeli osoba ma ograniczoną ruchomość stawową (np. trudność w zgięciu/wyproście palców, nadgarstka lub w ustawieniu kończyny w dogodnej pozycji), często potrzebuje rozwiązania, które kompensuje brak zakresu ruchu i umożliwia wykonanie chwytu lub manipulacji przedmiotem.
Dlatego odpowiedź "chwytanie, osobom o ograniczonej ruchomości stawowej" jest zgodna z logiką doboru sprzętu: narzędzie z ilustracji ma wspierać wykonanie chwytu mimo ograniczeń w stawach. W praktyce takie pomoce pozwalają zwiększyć niezależność w wielu prostych zadaniach samoobsługowych, bo zmniejszają wymagania względem zakresu ruchu i precyzyjnego ustawienia dłoni.
- "mycie włosów, osobom z niedowładem kończyn górnych" dotyczy trudności wynikających głównie z osłabienia siły i kontroli ruchu. Do takich celów dobiera się zwykle inne pomoce (np. ułatwiające utrzymanie przyborów higienicznych), a nie typowo narzędzia kompensujące ograniczenie ruchomości stawów.
- "krojenie nożem, osobom niedowidzącym i niewidomym" odnosi się do kompensacji deficytów wzroku. Wtedy dominują pomoce zwiększające bezpieczeństwo i orientację (kontrasty, znaczniki, prowadnice), a nie narzędzia ukierunkowane na mechanikę chwytu.
- "pisanie, osobom z zamiarowym drżeniem kończyn górnych" dotyczy kontroli motorycznej i stabilizacji ruchu. W drżeniu zamiarowym stosuje się strategie stabilizacji i odpowiednie przybory (np. o większej masie lub z uchwytami stabilizującymi), co jest inną grupą problemów niż ograniczona ruchomość stawów.
Na egzaminie warto pamiętać o prostej zasadzie: najpierw rozpoznaj, jaki deficyt ma być kompensowany (zakres ruchu, siła, koordynacja, wzrok), a dopiero potem dopasuj funkcję pomocy technicznej do tej przyczyny trudności w ADL.
