Na stromym zboczu podstawowym problemem jest duża różnica wysokości na krótkim odcinku. Jeżeli spróbuje się wykonać jeden duży, równy poziom, zwykle prowadzi to do konieczności intensywnych robót ziemnych (głębokiego wykopu po stronie wyższej i/lub wysokiego nasypu po stronie niższej). To z kolei zwiększa ryzyko osuwania gruntu, erozji oraz trudności wykonawczych.
Dlatego najbardziej logicznym rozwiązaniem jest taras wielopoziomowy, czyli podział przestrzeni na kilka mniejszych, "schodkowych" platform. Taki układ:
- zmniejsza wysokość pojedynczych stopni,
- ułatwia dostosowanie konstrukcji do naturalnej rzeźby terenu,
- zwykle pozwala lepiej rozłożyć obciążenia i ograniczyć skrajne prace ziemne,
- poprawia funkcjonalność ogrodu (różne strefy użytkowe na kolejnych poziomach).
Odpowiedź "Taras jednopoziomowy" bywa właściwa na terenie płaskim lub o niewielkim spadku, ale na stromym zboczu często oznacza konieczność "wymuszenia" poziomu poprzez duże ingerencje w grunt, co jest niekorzystne technicznie i organizacyjnie.
Odpowiedź "Taras zintegrowany z budynkiem" opisuje relację lokalizacyjną (przy budynku), a nie sposób rozwiązania problemu spadku. Taki taras może być zarówno jedno-, jak i wielopoziomowy, więc samo "zintegrowanie" nie przesądza o przydatności na stoku.
Odpowiedź "Taras na dachu budynku" dotyczy zupełnie innego kontekstu konstrukcyjnego (stropodach), a nie zagospodarowania stromego zbocza. Nie rozwiązuje typowego wyzwania pracy na stoku, czyli przejść wysokości i stabilizacji terenu.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: im większy spadek terenu, tym częściej stosuje się tarasowanie (układ stopniowany), bo jest to naturalny sposób "oswojenia" różnicy wysokości w przestrzeni użytkowej.
