Zabezpieczenie nadprądowe dobiera się tak, aby chroniło przewód przed skutkami przeciążenia i zwarcia, a jednocześnie nie było większe niż dopuszczalna obciążalność długotrwała przewodu przy danym sposobie ułożenia. Dla przewodu miedzianego o przekroju 2,5 mm² w instalacjach mieszkaniowych typowym doborem jest 16 A, co zapewnia praktyczny zapas bezpieczeństwa i odpowiada standardowi obwodów gniazd wtyczkowych.
Poprawna odpowiedź to "Wyłącznik nadprądowy 16 A", ponieważ w rozdzielnicach mieszkaniowych za licznikiem powszechnie stosuje się modułowe wyłączniki nadprądowe. Są one wielokrotnego użytku (po zadziałaniu można je ponownie załączyć), wygodne w eksploatacji i stanowią współczesne, typowe rozwiązanie dla obwodów końcowych.
Odpowiedź "Bezpiecznik topikowy 16 A" ma co prawda właściwy prąd znamionowy, ale w nowo projektowanych instalacjach domowych jest rozwiązaniem mniej praktycznym: po zadziałaniu wymaga wymiany wkładki i dlatego w praktyce częściej spotyka się go jako zabezpieczenie w innych miejscach instalacji niż typowe obwody za licznikiem.
Odpowiedzi z prądem 10 A (zarówno topikowe, jak i wyłącznikowe) są zwykle zbyt małe dla typowego obwodu wykonanego przewodem 2,5 mm²: nie zwiększają istotnie ochrony przewodu w takim układzie, a ograniczają możliwą moc odbiorników podłączanych do obwodu. Podana długość 30 m ma znaczenie głównie dla spadku napięcia, jednak przy prądzie 16 A w typowych warunkach instalacji mieszkaniowej zwykle nie eliminuje ona doboru 16 A jako zabezpieczenia.
