Ogród japoński to kompozycja krajobrazowa oparta na symbolice, umiarze i świadomym użyciu naturalnych materiałów. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych rozwiązań są kompozycje z kamieni oraz grabiowanego żwiru, czyli układy, w których żwir (lub drobny kruszywo) jest grabiony w fale i linie, aby symbolicznie przedstawiać wodę, a kamienie mogą oznaczać góry, brzegi lub wyspy. Taki motyw jest znany jako kare-sansui (tzw. ogród suchy/zen).
Odpowiedź "Kompozycje z grabiowanego żwiru i kamieni (kare-sansui)" jest poprawna, bo opisuje element typowy dla stylu japońskiego: nie jest to "rzeźba" w europejskim sensie, lecz aranżacja materiałów tworząca znaczenia i nastrój.
Pozostałe propozycje nie pasują do kanonu ogrodu japońskiego:
- "Rozległe trawniki przeznaczone do rekreacji" – w ogrodach japońskich trawnik zwykle nie pełni roli dużej, użytkowej polany; częściej spotyka się mchy, żwir i zwarte układy roślin, a przestrzeń jest modelowana detalem.
- "Rozbudowane rabaty z różami ozdobnymi" – róże kojarzą się z ogrodami formalnymi i parkami w tradycji europejskiej; w ogrodach japońskich częściej dobiera się rośliny o innym charakterze (np. klony, sosny, bambusy, mchy, azalie), a kwitnienie bywa akcentem, nie masową rabatą.
- "Monumentalne fontanny w centralnej osi założenia" – duże fontanny i osiowe układy wodne są typowe dla kompozycji barokowych lub miejskich; w Japonii woda ma zwykle formę bardziej subtelną (staw, strumień, niewielka kaskada) albo bywa zastępowana symbolicznie przez żwir.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach widzisz kamień, żwir, minimalizm i symbolikę, jest to silny trop "ogród japoński". Gdy pojawiają się fontanny, rozległe trawniki i rabaty różane, to zwykle trop stylu zachodniego.
