Płaskie pasy napędowe w maszynach stacjonarnych stanowią istotne zagrożenie mechaniczne: mogą pochwycić luźną odzież, włosy lub elementy ciała, a następnie wciągnąć operatora w strefę niebezpieczną. Dlatego w praktyce stosuje się dwa uzupełniające się typy zabezpieczeń:
- osłony – umieszczane możliwie blisko elementów ruchomych, aby uniemożliwić bezpośredni kontakt,
- barierki/wygrodzenia – ograniczające dostęp od strony obsługi do obszaru, w którym występuje ryzyko kontaktu z napędem.
W kontekście ogólnych zasad BHP dla maszyn ruchome elementy powinny być zabezpieczone w sposób ograniczający dostęp operatora. Wymieniona w pytaniu wysokość 1,10 m odpowiada typowej wysokości balustrad ochronnych stosowanych jako bariera fizyczna na stanowisku pracy. Taka wysokość realnie zmniejsza ryzyko przypadkowego "wejścia" tułowiem w strefę pracy pasa podczas czynności obsługowych wykonywanych z poziomu podłogi.
Dlaczego pozostałe wartości są nieprawidłowe? Wysokości 0,50 m i 0,70 m mogą tworzyć jedynie niską przeszkodę, która nie zabezpiecza skutecznie górnych partii ciała i rąk, a przy pochyleniu się operatora nie zapobiega kontaktowi z napędem. Wartość 0,90 m bywa spotykana w różnych ogrodzeniach pomocniczych, ale jako barierka chroniąca strefę niebezpieczną przy napędzie pasowym jest zbyt niska, by zapewnić typowy poziom ochrony związany z balustradą na stanowisku pracy.
W praktyce eksploatacyjnej (rolnictwo): barierka powinna być stabilna, trwale zamocowana, utrzymywana w dobrym stanie i nie może być zdejmowana "na chwilę" dla ułatwienia obsługi. Należy też szkolić operatorów, że nawet krótki kontakt z pasem w ruchu może skończyć się ciężkim urazem.
