Technika HDR (High Dynamic Range) służy do zarejestrowania i pokazania szerszego zakresu jasności niż ten, który aparat potrafi zapisać w pojedynczej ekspozycji. Gdy scena ma bardzo duży kontrast (np. jasne okno i ciemne wnętrze), matryca nie jest w stanie jednocześnie zachować szczegółów w światłach i w cieniach. W efekcie pojawiają się typowe problemy: przepalone światła albo zlane cienie. Właśnie wtedy wykonuje się HDR, czyli wtedy, gdy rozpiętość tonalna motywu jest większa od rozpiętości tonalnej przenoszonej przez matrycę.
Odpowiedź "konieczne jest zastosowanie pliku RAW" jest niepoprawna, bo RAW jest formatem dającym większą elastyczność obróbki i odzysku detali, ale HDR da się wykonać również z innych źródeł (np. JPEG), choć z mniejszym zapasem jakości. RAW zwiększa komfort pracy, lecz nie definiuje sytuacji "kiedy" HDR jest potrzebny.
Odpowiedź "konieczne jest zastosowanie bracketingu" także jest niepoprawna, ponieważ bracketing to metoda pozyskania materiału do HDR (seria ujęć o różnych ekspozycjach), a nie warunek użycia HDR. Warunkiem jest wysoki kontrast sceny; bracketing jest tylko jednym ze sposobów rozwiązania problemu.
Stwierdzenie, że HDR wykonuje się, gdy rozpiętość tonalna motywu jest mniejsza od rozpiętości tonalnej matrycy, jest sprzeczne z ideą HDR: jeśli matryca "mieści" scenę w jednej ekspozycji, HDR zwykle nie jest potrzebny i może prowadzić do niepożądanego, sztucznego efektu.
- Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach "gdy/kiedy" szukaj opisu warunku (przyczyny), a nie narzędzia (RAW, bracketing, program).
