Płytka skrawająca przeznaczona do gwintowania maszynowego (toczenia gwintów) musi mieć taką geometrię krawędzi, aby podczas kolejnych przejść narzędzia odwzorować zarys gwintu. W praktyce oznacza to, że jej krawędź tnąca nie jest "gładka" jak w płytkach do toczenia wzdłużnego, tylko ma profil odpowiadający gwintowi. Często spotyka się płytki o profilu pełnym (full profile) lub częściowym (partial profile), a także płytki wielozębowe, w których widoczne są 2–3 "zęby" o różnej wysokości. Taka budowa pozwala ograniczać liczbę przejść, bo kolejne zęby stopniowo kształtują rowek gwintu.
Na rysunku odpowiedź C przedstawia płytkę, której naroża są wyprofilowane w postaci zębów/wcięć. To cecha charakterystyczna narzędzia do gwintowania: krawędź skrawająca ma już "zadaną" geometrię, aby formować helisę gwintu przy odpowiednim posuwie.
- A – płytka trójkątna o gładkich krawędziach. Taki obrys jest częsty w toczeniu ogólnym, ale sam kształt nie świadczy o gwintowaniu; brak profilu zębatego.
- B – płytka rombowa o gładkich krawędziach. Rombowe płytki są typowe m.in. do toczenia zewnętrznego i wykańczania, jednak bez profilu gwintu nie służą do toczenia gwintów.
- C – płytka z "zębatymi" narożami. Te wcięcia odpowiadają profilowi gwintu i wskazują na przeznaczenie do gwintowania maszynowego.
- D – płytka kwadratowa o gładkich krawędziach. Często używana do toczenia zgrubnego/uniwersalnego, ale nie ma geometrii charakterystycznej dla gwintowania.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach obrazkowych szukaj nie tylko obrysu (trójkąt/romb/kwadrat), ale przede wszystkim kształtu samej krawędzi skrawającej. Dla gwintowania kluczowe są wycięcia/zęby/profil, bo to one "niosą" informację o zarysie gwintu.
