Przy szlifowaniu płyt stołów okleinowanych (fornirowanych) kluczowe jest zachowanie jednolitej grubości warstwy i uzyskanie równej, bezpiecznie przygotowanej powierzchni pod dalsze wykończenie (np. lakierowanie). Okleina jest zwykle cienka, więc najpoważniejszym błędem technologicznym jest przeszlifowanie aż do podłoża albo wykonanie miejscowych "przebić".
Odpowiedź "taśmowej z przesuwnym stołem" jest uzasadniona tym, że w takim układzie płyta jest stabilnie prowadzona na stole, a kontakt z taśmą ścierną jest bardziej przewidywalny na całej szerokości. Ułatwia to utrzymanie równomiernego docisku i tempa posuwu, co pomaga uzyskać jednakową strukturę zarysowań i minimalizuje ryzyko punktowego "zatrzymania się" na jednym miejscu.
Odpowiedź "dwuwalcowej" może kusić skojarzeniem z obróbką płyt, ale w praktyce wymaga bardzo dobrego doboru parametrów (docisk, ustawienie, gradacje) i może zwiększać ryzyko agresywnego zbierania materiału, co jest niebezpieczne dla cienkiej okleiny, szczególnie przy błędach ustawienia lub nierównym podaniu elementu.
Odpowiedź "wałkowej" bywa kojarzona z obróbką różnych kształtów, lecz przy dużych, płaskich blatach łatwo o nierównomierne prowadzenie oraz ślady po wałku, zwłaszcza gdy operator zmienia nacisk lub nie utrzymuje idealnie stałego posuwu.
Odpowiedź "tarczowej" jest najmniej korzystna dla dużych płyt okleinowanych, ponieważ tarcza sprzyja powstawaniu łukowych rys i miejscowych przegrzań oraz trudniej na niej uzyskać jednorodny efekt na całej powierzchni blatu.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o okleinę/fornir szukaj rozwiązań, które zapewniają stabilne prowadzenie elementu i możliwie delikatne, równomierne zbieranie materiału na dużej powierzchni.
