Płyty wiórowe i paździerzowe to materiały drewnopochodne wytwarzane przez prasowanie rozdrobnionego surowca ze spoiwem. W codziennej praktyce stolarskiej kluczowe jest takie magazynowanie, aby ograniczyć pęcznienie od wilgoci oraz odkształcenia (zwłaszcza wyginanie).
W pomieszczeniu zamkniętym i przewiewnym najczęściej dąży się do tego, by płyty leżały stabilnie na równym podłożu (np. na palecie lub płycie bazowej) i tworzyły równy stos. Składowanie poziome sprzyja równomiernemu rozkładowi nacisku od ciężaru własnego i minimalizuje ryzyko trwałych wygięć krawędzi. Przewiewność pomieszczenia może być wystarczająca do ograniczania lokalnego zawilgocenia bez konieczności tworzenia szczelin między każdą warstwą.
Odpowiedź zawierająca ustawianie pionowe jest ryzykowna, ponieważ płyta oparta na krawędzi może z czasem odkształcać się pod własnym ciężarem, a dodatkowo łatwiej o uszkodzenia naroży. Wybór wariantu z przekładkami bywa wynikiem mylenia zasad z technologii suszenia drewna litego, gdzie przekładki zapewniają przepływ powietrza i równomierne schnięcie. Dla płyt drewnopochodnych w przewiewnym magazynie priorytetem jest stabilne podparcie, równość stosu i ochrona przed wilgocią.
Na egzaminie warto pamiętać o dwóch "hakach":
- płyty drewnopochodne częściej magazynuje się w stosach poziomych, by nie "siadały" i nie wyginały się;
- przekładki są typowe dla drewna podczas suszenia, ale nie zawsze są wymagane przy magazynowaniu płyt w hali z wentylacją.
