W intensywnej produkcji jagniąt rzeźnych kluczowe jest to, aby z każdej maciorki uzyskać możliwie dużo jagniąt przeżywających odchów i osiągających masę handlową. Sama wysoka liczba urodzeń nie wystarcza, jeśli towarzyszą jej wysokie upadki lub słaba przeżywalność do odsadzenia.
Analizując parametry rozrodu, zwykle bierze się pod uwagę m.in.:
- plenność (ile jagniąt rodzi się na maciorkę),
- odsetek wykotów (skuteczność rozrodu),
- upadki jagniąt i przeżywalność odchowu do odsadzenia,
- odstęp między wykotami (częstotliwość uzyskiwania miotu),
- ewentualnie wskaźniki pośrednie, które wpływają na liczbę jagniąt sprzedanych w roku.
Poprawna jest odpowiedź wskazująca stado, które łączy korzystne wartości większości wskaźników jednocześnie, a szczególnie daje najwyższy potencjał na liczbę jagniąt rzeźnych odchowanych i możliwych do sprzedaży. W praktyce oznacza to: wysoką efektywność rozrodu (wykotów), dobrą przeżywalność, niski poziom strat oraz parametry umożliwiające intensyfikację (np. krótsze przerwy, lepsza kondycja i zdrowotność stada).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe? Zwykle wskazują stada, w których przynajmniej jeden istotny element "psuje wynik końcowy", np.:
- wysoka plenność, ale równocześnie duże upadki (więcej urodzeń nie przekłada się na sprzedaż),
- dobra przeżywalność, ale niska skuteczność wykotów (za mało jagniąt w ogóle się rodzi),
- parametry akceptowalne, lecz gorsze łącznie niż w najlepszym stadzie (niższa intensywność produkcji).
Wskazówka egzaminacyjna: przy takich zadaniach warto mentalnie sprowadzić dane do pytania "które stado da najwięcej odchowanych jagniąt rzeźnych przy stabilnym rozrodzie?" i nie wybierać opcji tylko na podstawie jednego, najbardziej "rzucającego się w oczy" parametru.
