KWALIFIKACJA EKA2 - STYCZEŃ 2014

PYTANIE NR 30.
Po ilu latach, zgodnie z Ustawą z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach, udostępniane są materiały archiwalne?
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź "Po 30 latach" wynika z ogólnej zasady udostępniania materiałów archiwalnych przywołanej w pytaniu (ustawa z 14 lipca 1983 r.). W praktyce dostęp może być dodatkowo ograniczony ze względu na szczególny charakter informacji (np. dane osobowe lub tajemnice prawnie chronione), ale pytanie dotyczy podstawowej reguły czasowej.

Pełne wyjaśnienie:

Pytanie odwołuje się do ogólnej reguły udostępniania materiałów archiwalnych wskazanej w ustawie z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach. W takim ujęciu poprawna jest odpowiedź "Po 30 latach", ponieważ wskazuje standardowy, podstawowy próg czasowy, po którego upływie materiały archiwalne mogą być co do zasady udostępniane.

W pracy archiwisty ważne jest jednak rozróżnienie między:

  • ogólną zasadą udostępniania (reguła "po upływie określonego czasu"),
  • wyjątkami i ograniczeniami, które mogą wynikać z charakteru treści dokumentów (np. informacje wrażliwe, tajemnice prawnie chronione, dane osobowe) lub z odrębnych przepisów regulujących ochronę określonych informacji.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne w kontekście tego pytania? Wskazują inne progi czasowe (20, 25, 50 lat), które mogą pojawiać się w pamięci zdających z innych procedur lub skojarzeń, ale nie odpowiadają regule przywołanej w treści pytania. Typowym błędem jest też przenoszenie bardziej restrykcyjnych ograniczeń (kojarzonych np. z danymi osobowymi) na ogólne udostępnianie materiałów archiwalnych.

Na egzaminie warto zwracać uwagę na to, czy pytanie dotyczy "zasady ogólnej", czy "szczególnych kategorii materiałów". Jeżeli w treści nie ma doprecyzowania (np. o danych osobowych), zwykle chodzi o podstawową regułę wskazaną w akcie prawnym.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Materiały archiwalne to dokumentacja mająca trwałą wartość historyczną, dowodową lub informacyjną, przeznaczona do wieczystego przechowywania. W praktyce archiwum oznacza to konieczność szczególnej ochrony, właściwego opracowania oraz udostępniania według zasad wynikających z przepisów i procedur archiwalnych.
Udostępnianie to umożliwienie użytkownikowi zapoznania się z materiałami (np. w czytelni, w postaci kopii, skanów lub wypisów) na warunkach określonych przez archiwum. Obejmuje weryfikację wniosku, identyfikację jednostek archiwalnych i ocenę, czy nie zachodzą ograniczenia dostępu.
Różne liczby wynikają z mieszania skojarzeń: w praktyce archiwalnej istnieją różne terminy odnoszące się do przechowywania dokumentacji, jej kwalifikacji i ograniczeń dostępu. Na egzaminie trzeba odczytać, czy pytanie dotyczy udostępniania materiałów archiwalnych z ustawy, czy innego obszaru (np. procedur kancelaryjnych).
Nie zawsze. Nawet jeśli istnieje ogólna zasada czasowa, dostęp może podlegać dodatkowym ograniczeniom ze względu na treść dokumentów (np. dane osobowe, tajemnice prawnie chronione) oraz zasady ochrony materiałów. Dlatego archiwista każdorazowo ocenia wniosek i zakres udostępnienia.
Najczęściej zdający mylą udostępnianie archiwaliów z okresami przechowywania dokumentacji w jednostce, wybierają "dużą liczbę" z ostrożności (np. 50 lat) albo opierają się na intuicji zamiast na brzmieniu pytania. Pomaga wypisanie w głowie: co jest przedmiotem (materiały archiwalne) i jaka jest wskazana podstawa.
Odmowa lub ograniczenie udostępnienia może być konieczne, gdy dokumenty zawierają informacje objęte ochroną lub gdy udostępnienie mogłoby naruszać prawa osób trzecich albo bezpieczeństwo materiałów. W praktyce stosuje się też udostępnianie częściowe, anonimizację lub udostępnienie kopii zamiast oryginału.
W typowej procedurze archiwista weryfikuje wniosek użytkownika, identyfikuje jednostki archiwalne w ewidencji (inwentarze, bazy, spisy), ocenia stan zachowania oraz możliwe ograniczenia dostępu. Ważne jest też odnotowanie udostępnienia w odpowiednich rejestrach i zapewnienie nadzoru nad korzystaniem w czytelni.
Oznacza to, że są traktowane jako dobro o szczególnym znaczeniu dla państwa i społeczeństwa, wymagające ochrony, właściwego przechowywania i ewidencjonowania. Dla archiwisty przekłada się to na stosowanie procedur archiwalnych, zasad zabezpieczenia oraz reguł udostępniania określanych w przepisach i regulaminach archiwum.
Najlepiej uczyć się schematem: definicje (materiał archiwalny, archiwum, udostępnianie), ogólne zasady dostępu, typowe ograniczenia i praktyka czytelni. Pomaga tworzenie fiszek z progami czasowymi i dopisanie, do jakiego procesu się odnoszą, aby uniknąć interferencji pojęć.
Tak. Udostępnienie kopii (skanu, kserokopii, fotografii) często zmniejsza ryzyko uszkodzenia oryginału i może ułatwiać realizację wniosku. Nadal jednak trzeba uwzględnić ograniczenia wynikające z treści dokumentu oraz zasad archiwum. Na egzaminie warto pamiętać, że forma udostępnienia to element procedury.
info

Około 43% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. trudne

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że odpowiedź "Po 30 latach" wynika z ogólnej zasady udostępniania materiałów archiwalnych przywołanej w pytaniu (ustawa z 14 lipca 1983 r.).

Materiały:

  • Tekst jednolity i aktualne brzmienie ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (do nauki definicji i zasad udostępniania)
  • Materiały dydaktyczne z kwalifikacji EKA.2 dotyczące udostępniania i obsługi użytkowników archiwum
  • Komentarze/opracowania archiwalne dotyczące ograniczeń udostępniania (dane osobowe, tajemnice prawnie chronione) – jako uzupełnienie praktyczne

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego