W ewidencji gruntów i budynków numer działki jest elementem jej identyfikacji i powinien jednoznacznie wskazywać, z jakiej działki pochodzi oraz jak została podzielona. Po podziale działki o numerze 12 na dwie części, standardowo zachowuje się numer "macierzysty" (12), a nowo wydzielone działki oznacza się przez dopisanie kolejnych liczb po ukośniku, czyli 12/1 oraz 12/2. Taki zapis informuje, że obie działki powstały z podziału działki 12.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe?
- "12A, 12B" – oznaczenia literowe mogą występować w różnych kontekstach roboczych lub potocznych, ale nie stanowią typowego sposobu nadawania numerów działkom ewidencyjnym po podziale. W EGiB wymagana jest jednoznaczna, systemowa numeracja.
- "12/1, 13/1" – sugeruje, że jedna z działek pochodzi z innej działki macierzystej (13), co nie wynika z opisu. Po podziale jednej działki obie działki "dzieci" powinny zachować tę samą liczbę główną (12) i różnić się częścią po ukośniku.
- "12, 13" – zmiana samej liczby głównej bez części ułamkowej wprowadzałaby inną logikę numeracji i nie wskazuje, że to wynik podziału działki 12. Taka odpowiedź miesza intuicyjne "nadanie nowych numerów" z ewidencyjną zasadą zachowania ciągłości oznaczeń pochodzenia.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w treści jest mowa o podziale jednej działki na kilka, szukaj odpowiedzi, w których zachowana jest ta sama liczba główna, a rozróżnienie następuje przez kolejne wartości po ukośniku.
